Wat chronisch ziek zijn en hoogbegaafdheid met elkaar te maken kunnen hebben.

Vorige week schreef ik onderstaand stukje op mijn persoonlijke Facebookpagina;

‘Chronisch ziek.

Vandaag kwam er een bericht voorbij van een oud collega die te horen heeft gekregen dat ze chronisch ziek is. Dat herinnert me weer aan de tijd dat ik liep te worstelen met mijn gezondheid. De uiteindelijk diagnose was een opluchting, maar tegelijkertijd het begin van het proces van accepteren. Afscheid van mijn vaste baan was iets dat ik lastig vond, ik wilde beter worden. Dat ik blijvend een aantal zaken niet meer zou kunnen, daar heb ik me lang tegen verzet. Pas toen ik me niet langer verzette ging ik me beter voelen. Het verzet kostte bakken met energie. Toen daar acceptatie voor in de plaats kwam ontstond er energie en ruimte voor initiatieven die beter bij mijn nieuwe ik pasten. Nu kan ik mijn ziekte zien als een cadeau. Een cadeau voor mij, om beter naar mezelf te luisteren, mijn grenzen te bewaken en die dingen te doen die goed voor mij zijn. Ik sta dichter bij mezelf dan ik ooit gedaan heb, kan er beter voor anderen zijn omdat ik er voor mezelf ben en heb ook nog eens mijn eigen praktijk op durven zetten waarin ik heel veel voldoening vind en steeds weer prachtige mensen ontmoet die ik verder mag helpen en die mij, op hun beurt, ook uitdagen en lessen leren. Als ik niet ziek was geworden weet ik niet of ik vandaag ook zover gekomen was. Waarschijnlijk was ik dan op mijn veilig gewaande plek blijven zitten. Mijn ziek zijn hielp me uit die schijnveiligheid, daagde me uit en leerde me mijn leven te gaan leven. Frustratie en verzet hebben plaats gemaakt voor dankbaarheid!’

Ik realiseerde me na het schrijven en herlezen hiervan dat veel hoogbegaafden hun begaafdheid weliswaar niet als ziekte ervaren, maar wel als een last. ‘ Ik was graag minder slim geweest’, is een uitspraak die velen bekend in de oren zal klinken. Aanpassen, verstoppen van talent, moedeloos worden omdat de wereld zich niet aanpast aan jouw tempo, inzicht, opgeven omdat je vertrouwen verloren bent in………… Vertrouwen verloren in de ander, in de wereld, krijg ik vaak als antwoord als ik doorvraag. Maar is dat zo? Gaat het niet om het vertrouwen in jezelf? Dat jij als hoogbegaafde met de bagage die je bij je hebt, met al je kwaliteiten en kwetsbaarheden, in staat kunt zijn iets moois te creëren binnen  jouw cirkel van invloed? Is het niet net als het proces van acceptatie bij chronisch ziek zijn? Iets dat jij als last ervaart, in dit geval ‘hoogbegaafdheid’,  te omarmen en de lessen die jij ervan kunt leren te gaan leren? Stap voor stap en in jouw tempo? Met vertrouwen in jezelf dat je ondanks moeilijkheden en tegenslagen erin zult slagen iets neer te kunnen zetten? Uit je veilige zone van frustratie en verzet tegen de ander,  het andere en je uit te durven laten dagen door het leven?

Ik daag je uit!