Ken je dat gevoel, dat de wereld er na een intense gebeurtenis, opeens heel anders uitziet?
Dat je dacht dat je wist wie je was en hoe je overkwam op de ander, maar dit opeens heel anders blijkt te zijn dan jouw beeld van die werkelijkheid?
Dat de wereld niet blauw bleek te zijn, maar groen of geel?
Dat er opeens een laag zichtbaar is geworden die voorheen buiten beeld was en die laag zo essentieel is dat je gedwongen wordt tot reflectie?
Dat die reflectie pijnlijk is en lagen in jezelf blootlegt die voorheen onzichtbaar, waren?
Dat je niet weg kunt lopen voor deze reflectie omdat het zoveel vragen oproept dat je deze wel moet beantwoorden om verder te kunnen?
Dat je op zulke momenten de verbinding met jezelf kwijt lijkt te zijn?
Dat je behoefte hebt aan rust en ruimte om weer tot jezelf te kunnen komen?
Dat tegelijkertijd die rust en ruimte beangstigend kunnen zijn?
Dat er na zo’n periode veel vragen beantwoord zijn en je vele inzichten rijker bent?
Dat het iedere keer uiteindelijk weer de moeite waard was?
Dat het je uiteindelijk dichterbij de persoon brengt die je werkelijk wilt zijn?

Ken je dat?